 |
Het publiek, een voorstelling op zich.
|
23 Juni 2007 | 13:17:58
|
|
Onderstaand artikel is het artikel dat ik heb geschreven n.a.v mijn onderzoek in marokko.
Voor degene die het interessant vinden heb ik het ook op mijn blog gezet. |
 |
| |
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
In 3 Maanden door Marokko reizen... Een hele onderneming!Van noord tot zuid met een backpack op je rug.
Buiten de projecten die we zouden gaan doen
wilde ik veel theater zien, antwoord vinden op de vragen en de gedachten die ik voor vertrek had.
Is het inderdaad een klassieke vorm van theater? Is er geen vermenging van meerdere disciplines? Etc.
Theaters waren er genoeg, naar theaterstukken was het echter zoeken, er is (nog) erg weinig aanbod in Marokko.
Maar gelukkig zijn de theaterfestivals in opkomst waarin de dagen vol staan met theater.
En dat is me een feest! En niet alleen op het podium.....
Waar moet je kijken?
Op het toneel of in de zaal?
Er zijn twee voorstellingen tegelijk bezig.... | |
|
| |
|
|
|
|
|
| “Het publiek; Een voorstelling op zich”
“Voordat het allemaal begint.....”
De term `Maroccan time`is ook in het theater actief. Dit wil zoveel zeggen als; staat er zes uur op de poster dan kun je verwachten dat het publiek om kwart over zes langzaamaan komt binnen druppelen en dat om half zeven de stoelendans begint. De stoelendans is hetgeen wat er gebeurd als de sponsors,andere betrokken en hoge piefen binnen komen. Er is namelijk de ongeschreven regel dat deze mensen (voornamelijk mannen) op de eerste rij moeten zitten. Deze mensen komen echter wel te laat, en de eerste rij zit dan al vol met publiek wat eerder aanwezig was dan zij. Er komen van alle kanten mannen van de organisatie en die vragen vriendelijk, toch dringend aan de eerste rijen om plaats te maken. Hierbij maken ze geen onderscheid tussen groot en klein. Kleine kinderen lopen de kans om van hun mooie plekje op de eerste rij verschoven te worden naar ččn van de laatste rijen en achter een grote meneer te komen zitten. Dit proces wordt echter zonder mopperen gedaan. Het publiek gaat lekker door met het babbelen over de laatste nieuwtjes en zaken. Vanaf het moment dat het publiek binnen komt druppelen is het gezellig; bekenden begroeten elkaar met veel zoenen en omhelzingen. Een moment stilte zal je niet horen, er wordt gelachen met elkaar en veel gepraat.
“Als het eigenlijk al begonnen is....”
Als iedereen zijn of haar plekje heeft gevonden en er op niemand meer gewacht hoeft te worden begint de voorstelling. Je kent het proces wel; de lichten gaan uit en het publiek verstomd. In de meeste gevallen –als het aanwezig is- gaat inderdaad het zaallicht uit, het publiek verstomd echter niet. De gesprekken gaan gewoon door en het publiek komt nog binnen, als je geen belangrijke naam bent wordt er niet op je gewacht, maar je mag nog wel naar binnen en als je het plekje op de tweede rij in het midden het mooiste vindt, loop je daar al schuifelend -voor het al zittende publiek langs- naar toe. Mocht je dan nog een bekende tegenkomen dan is het geen probleem om die nog even te begroeten. Zure gezichten zal je er niet door zien, we vinden het fijn dat je er bent!
“Zou U zo vriendelijk willen zijn Uw mobiele telefoon uit te schakelen?”
Deze mededeling wordt wel gedaan in de grotere theaters, de omroeper laat deze mededeling door het theater klinken. Maar of je nou in een groot amfitheater of in een buurthuis zit, mobiele telefoons gaan gedurende de voorstelling constant af. Wegdrukken van een gesprek zie je gebeuren maar er wordt ook opgenomen. Sommige mensen doen dit stiekem achter de rug van degene die naast hen zit en proberen zo zacht en zo snel mogelijk het gesprek af te ronden, anderen gaan gewoon lekker zitten bellen en maken zich geen zorgen over het geluid wat ze hierbij produceren. Als het je in Nederland gebeurd dat je je mobieltje bent vergeten čn hij gaat af dan heb je gegarandeerd een rood hoofd en zet je hem daarna wel drie keer uit en controleer je nog een paar keer of hij echt ui staat. In Marokko wordt een telefoon niet uitgezet. Ik heb ččn man bij een voorstelling wel zes keer telefoon zien en horen krijgen. Het geluid bleef iedere keer door de zaal heen schallen.
“Actief of passief?”
Het publiek in Marokko is erg betrokken bij een voorstelling. Ook al lijkt dit misschien raar als je het bovenstaande leest. Bij grappen wordt er hard gelachen, bij liedjes die bekend zijn wordt meegezongen en bij statements die worden gemaakt wordt hard meegebrult als je het ermee eens bent en met elkaar gediscussieërd en in de zijen geport mocht je een andere mening hebben. En er is toch ook een bepaalde vorm van terechtwijzen in het publiek onderling, produceer je echt te veel geluid, verstoor je de spelers? Dan kan je een “sssst” verwachten. Sommige mensen zijn zo druk met iedereen tot stilte manen dat ook zij weinig van de voorstelling meekrijgen.
“Een (h)Eerlijk publiek”
Wat me -buiten alle dingen die ik al heb beschreven- opviel aan het publiek in Marokko is de eerlijkheid. Applaudiseren wordt een vorm van communiceren met de spelers. Ben je het ergens mee eens, of vond je iets geweldig? Dan applaudiseer je en dit maakt niet uit of je uiteindelijk de hele zaal meekrijgt, het gebeurt vanuit een impuls en deze impulsen worden geaccepteerd. Is erg mooi om te zien hoe dit zonder schaamte gebeurd;” Ik wil nu applaudiseren dus ik doe dat”.
“Een theaterzaal lijkt best op een bioscoopzaal”
In Marokko is theater in opkomst. Lange tijd was er alleen de bioscoopcultuur. Deze geschiedenis merk je sterk aan het publiek bij een voorstelling, in de beleving maar ook met de handelingen. In de zaal worden allerlei dingen genuttigd; broodjes en flessen drinken worden aan alle bekenden doorgegeven, ook al zitten deze bekenden enkele rijen ervoor of erachter. Kleine kinderen lopen heen en weer en huilende baby`s worden over en weer gegeven in de hoop ze stil te krijgen. Ikzelf heb dit toch als respectloos ervaren. Ik vind een theaterzaal toch iets magisch en vind bijvoorbeeld dat daar niet gegeten of gedronken mag worden.
“Applaudiseren; een ritueel op zich”
Buiten het applaus tijdens de voorstelling is het slotapplaus ook een hele happening. De acteurs krijgen eerst allemaal applaus, dan pakt een acteur een microfoon en roept elke speler, medewerker, sponsor en iedereen die erbij betrokken was om, en die krijgen allemaal apart applaus met een erg plechtige buiging erbij. Als iedereen geweest is pakt een andere acteur de microfoon over en noemt nog de naam van de eerste acteur. Als laatste de regisseur. Het publiek blijft de hele tijd staan. Ŕls ze vinden dat het een staande ovatie verdiend; ook hierin zijn ze eerlijk. Ze blijven klappen totdat iedereen is geweest en pas daarna loopt het publiek de zaal uit.
“De acteur en het publiek”
Deze eerlijkheid is af en toe wel hard voor de acteur. In een voorstelling over het leven van Edith Piaf van een theatergroep uit Monaco zaten twee mannelijke acteurs, ččn acteur werd gewaardeerd door het publiek en kreeg tussendoor vaak applaus de andere acteur kreeg niets, zelfs niet op de applausmomenten die in het stuk zaten. Je zag aan hem dat hij zich gekrenkt voelde. Ik werd erg benieuwd naar hoe je als acteur het marokkaanse publiek beleefd..
En of er een verschil is tussen een acteur uit het buitenland en een marokkaanse acteur. Op het theaterfestival in Marrakech heb ik gesproken met Manuel, een italiaanse acteur die op het festival “Femme du paradis” heeft gespeeld en met Hassani, een marokkaanse acteur die het stuk “Le Clown” op het festival heeft gespeeld.
Manuel gaf aan er weinig van gemerkt te hebben, hij stond in het grote amfitheater en heeft alleen af en toe een mobieltje gehoord. Hij is er niet door gestoord in zijn spel. Hij had echter wel commentaar over het publiek bij de voorstellingen die hij zelf had gezien op het festival.
Hassani was in het stuk de minder grappige clown en kreeg minder reactie van het publiek dan zijn tegenspeler. Hij werd er echter niet door gekrenkt maar juist gestimuleerd om nog beter te gaan spelen, ook hij waardeert de eerlijkheid van het publiek al is het soms hard. Hij vertelde dat al het rumoer tijdens de voorstelling hem niet veel doet; hij is er aan gewend maar vindt wel dat het anders kan.
“De maker en het publiek”
Als maker heb je een lastige kluif aan het marokkaanse publiek denk ik. Een spanningsopbouw is moeilijk te maken omdat er zoveel rumoer tijdens de voorstelling is. En je hebt te maken met het principe “Wat de boer niet kent, dat eet hij niet”. Kluchtachtige voorstellingen, dŕŕr scoor je mee, dat is wat het publiek kent en wat wordt gezien als “Theater”. Wel is het zo dat hier een enorme ontwikkeling gaande is, op festivals komen internationale acts met bewegingstheater, er wordt steeds meer contact gezocht met experimenteel theater, de reacties zijn nog wisselend.
Van het publiek kan je een grote betrokkenheid en enthousiasme verwachten. Het lijkt me belangrijk om je spelers te trainen op het publiek,;wat je vaak zag is dat de acteurs doorspeelden in een lachsalvo of een applaus.
Ik zou het maken van een stuk voor een marokkaans publiek toch eerder zien als een uitdaging dan als een onmogelijkheid. | |
|
| |
|
|
|
|
|
| | |
|
|
|
|
Toerist in eigen land
|
18 Juni 2007 | 15:20:46
|
Wat vliegt de tijd, vandaag ben ik alweer twee weken thuis.
Ben ik echt drie maanden weggeweest? Zo voelt het helemaal niet. Het voelt wel alsof ik weg ben geweest maar dan voor een weekje of twee hoogstens drie.
Maar het komt steeds weer een beetje terug, onze geweldige reis. Momenten die me er aan doen denken of dingen die me opvallen doordat ik ben weggeweest.
De aankomst op schiphol was fenomenaal.
De vliegreis vloog werkelijk waar voorbij -we waren reizen van ongeveer acht uur gewend- dus in een zucht en een potje trik trak waren we weer op nederlandse bodem!
In de bagagehal wilden we gaan zoeken naar onze band maar toen zagen we onze backpacks voorbij komen op de band voor ons, nou goed dan nemen we die gelijk mee.
En toen stonden daar geweldige lieverds met spandoeken -zelfs twee!- en na de eerste knuffels en eerste zoenen wilden we op weg naar een biertje en toen kwam opeens su nog vanachter een paal vandaan! Terwijl ik dacht dat ze een tentamen had,.... heerlijke verassing en daarna een heerlijk nederlands biertje!
Ik romantiseer altijd veel, momenten worden in mijn hoofd altijd mooier dan dat ze uiteindelijk blijken te zijn. Dit aankomst moment was er ook 1, je ziet het in films en op tv en nu ik op reis was geweest wilde ik dat ook,..en ik kreeg het! Stond te trillen op mijn benen van alle ontlading, de fijnheid en de liefheid.
De dagen die volgden waren niet anders dan toeristisch te noemen. ik werd meegenomen naar de efteling met alle heerlijke asociale nederlanders en de lelijke heuptasjes en de tassen vol met eten (we zijn inderdaad gierig) om me heen, naar Johnny Depp in de bioscoop en ik heb zelfs in een rondvaartboot gezeten!
Heerlijk! Zo fijn om nog steeds toerist te zijn ;)
De normale dingen werden weer een beleving; de treinreizen vliegen voorbij en ik sta nog steeds verbaasd als ik alweer op een bestemming ben.
Utrecht centraal was een hele happening, al die witte mensen die lopen te rennen en ik daar slenterend doorheen (het was alsof ik in de matrix liep) en me maar verbazend over hoe `wit`het was.
Een wasmachine, een koelkast, een bed met een dekbed, altijd wc papier, een douche waar je niet aan hoeft te twijfelen of hij warm wordt, internet zonder teller, kledingkeuze tussen alle kleren die ik heb en -meestal- kreukloze kleertjes, een fiets die me overal brengt waar ik heen wil en een eigen huis!! Ik waardeer alles om me heen! En daar geniet ik van!
Ben nu bezig met alles te verslaan voor school, heb mijn artikel over het marokaanse publiek al geschreven en heb heel erg zin om samen met saar de video in elkaar te gaan zetten, we hebben 9 uur film, ik ben benieuwd wat daarvan over blijft ;)
Dus zo zit ik nog lekker tussen nederland en marokko in, alhoewel; het zoeken naar een baantje, de geldproblemen en die verslagen en een regie zijn toch wel heel hollands...gelukkig hebben we de foto's nog! ;)
Dit is denk ik het een na laatste bericht op deze site, als ik alles weer wat meer overzie lijkt het me leuk om nog een echte conclusie aan het hele verhaal te maken, misschien, misschien ook niet.
Ik wil je in ieder geval heel erg bedanken voor dat jij met me mee bent gereisd! Dat je iedere keer mijn verhalen las! Voor jou heb ik het allemaal gedaan! (en voor mezelf, het is heel leuk om al de verhaaltjes terug te lezen en de oja momenten te beleven!)
Liefs!
|
|
|
|
Geen donderdagen meer.
|
03 Juni 2007 | 15:32:46
|
In tanger kwamen we ooit (hihi) erachter dat we in onze reis nog maar acht donderdagen hadden.
Vanaf toen is dat een gevoelspunt geworden.
"Hee joh we hebben er nog maar 6, toen hadden we er nog acht nu nog maar 4!! Zo, in tanger hadden we er nog acht! Nu nog maar 3, het is dus alweer vijf weken geleden dat we in Tanger zaten."
En nu.... we hebben geen donderdag meer!!
En geen dinsdag, en geen vrijdag, geen zaterdag en geen woensdag. Alleen de zondag en de maandag kunnen we nog bestellen, en ook de zondagen zijn bijna uitverkocht.
Onze tijd is op, wat een vreemd gevoel.
Vandaag zullen we allerlei dingen voor het laatst doen; laatste keer in de medina, voor de laatste keer uit eten (in NL zullen we dat een erg lange tijd niet kunnen doen, alhoewel...uitgenodigd worden we graag :)), de laatste keer slapen in een marokkaans bed en de laatste souvenirtjes weten te bemachtigen.
Voor de een na laatste keer heb ik een marokkaanse douche genomen vanochtend, voor de een na laatste keer ontbeten
En voor de eerste keer bezoeken we vandaag een moskee! VAN BINNEN! Jawel! De hassan II moskee in casa is open voor toeristen (die 100Dh ervoor neer leggen), dus ik ga eindelijk een moskee van binnen zien, op de valreep!
En daar gaan we nu naar toe!!
Levend in een dag van allerlei laatste keren....
Maar, morgen voor de eerste keer sinds lange tijd JULLIE WEER ZIEN!!!
Oioioioi daar krijg ik kriebels van in mijn buik, en die zijn dubbel, kriebels om hier weg te gaan en bij jullie aan te komen!!
Nu ga ik moslim worden in de hassan twee!
Kus!
|
|
|
|
Weer een tijd verder in de reis...er blijft geen tijd over!!
|
27 Mei 2007 | 22:53:43
|
Waar waren we gebleven de vorige keer? Alweer eventjes geleden en dus qua reiskilometers en ook dippen en doppen weer verder!
Het laatste bericht uit Essaouira, wat ons eigenlijk tegen viel.
Het was een schitterende plek vol met mooie plaatsjes, lieve, rustige mensen en de algehele rust die er hing. Alleen in de haven was het een grote drukte vooral veroorzaakt door de meeuwen die ook gigantisch zijn hier.(en de zwaardvissen, dode weliswaar die met veel geweld in een vrachtwagen werden gehezen,..aan hun oog! Ze waren gigantisch, als je hem naast mij zou zetten zou die denk ik 2x ik zijn!)
Maar toen we lang, lang geleden onze reisplannetjes voor deze reis maakten zat Essaouira in ons hoofd als laatste plaats waar sara verder zou kunnen gaan in haar surfscholing en ik zou beginnen.
En buiten dat er gigantisch veel kite surfers in het water bezig waren wat we levensgevaarlijk vonden om ons daar met ons kleine bordje tussen te wagen , was het heel slecht weer in essaouira (of nouja koud, wind en een paar spatjes, slecht is misschien een te groot woord, maar voor wat wij wilden was het slecht).
Dus toen kwam eigenlijk de "we-hebben-nog-maar-twee-weken-en-we-willen-nog-zoveel-maar-weten-niet-wat-en-hoe" deceptie.
Het is een heel raar gevoel om al een beetje met je hoofd naar nederland te gaan en aan de andere kant dat misschien helemaal niet wilt. We wilden hier nog van alles doen! En toen zagen we ook nog een reclame voor een muziekfestival in de woestijn! DAAR wilden we heen DAT moest onze laatste ervaring in marokko zijn!!
Bleek echter niet haalbaar met reizen, of nouja misschien wel maar we besloten toch om de kustplaatsjes nog af te gaan en onze eindplek in casa te vinden.
Dus op weg naar Safi!
-Toen we de eerste keer safi op de kaart van maroc zagen staan wilden we daarheen! Safi betekent in het arabisch namelijk; genoeg, klaar en daar wilden we allemaal leuke grapjes mee maken door de straatjes van Safi, dus dit hebben we dan ook tot in den treure gedaan, en eigenlijk nog steeds want safi zit geheel in onze vocabulaire!-
Safi was,...ja... safi was een dorpje.
Met een lieve medina met mooie pottebakkertjes, want het aardenwerk komt hier allemaal op de eerste plaats uit fes en daarna volgt Safi.
En het strand was fabuleus! Een mooie baai met een goudachtig strand en rotsen om je heen! Schitterend!
En dat was eigenlijk safi.
Toen kwam onze deceptie die we hadden achter gelaten in Essaouira weer naar boven, willen we nog alleen naar El Jadida wat waarschijnlijk hetzelfde zal zijn als Safi en dan alleen Casa?
Hmm..... dus al triktrakkend brainstormend over onze plannen.
En na het weerbericht te hebben bekeken (internet is toch een uitvinding! Al heb je er hier eigenlijk weinig aan, alle sites van het openbaar vervoer werken niet... weer kun je altijd chekcen!) in toute maroc makkten we ons plan.
Wat willen we nog in deze laatste tijd? Tsja toch wel zon zee en strand en nog een paar belevenissen die je thuis niet kan krijgen.
Uitkomst....
Agadir!
Ja!
Hoewel het een beetje stom voelde en stom is om de terugreis weer af te breken en weer een heel stuk terug te gaan leken we van dit plan toch het meest gelukkig te worden.
En gelukkig ben ik inmiddels!!!!
Drie dagen geleden kwamen we weer aan op de camping, renkevertjes gesingnaleerd, een ad-tje voor het nieuws in NL en zelfs een weekendje voor de laatste roddels en zo brachten we dag 1 door.
Gisteren hebben we een geweldige dag beleefd! De medina hadden we de eerste keer in agadit nog niet bezocht, dus dat wilden we nu doen. Bleek een heel stuk uit de stad te liggen en die reis was het waard!!
Het was een schitterende medina met allemaal poortjes waar je onderdoor liep, overal waar je keek mooie mozaiken, grappige houten stoelen waar je in elke positie op kon zitten en sapperdeflap... we stonden opeens in het amfitheater wat we de vorige keer niet hadden kunnen bezoeken, bleek dus in de medina te zitten :)
Daarna trokken we de stoute schoenen aan door lekker door de duinen rond te struinen, en we kwamen bij.... KAMEULEN!!
Laat kameelrijden nou ook nog op ons lijstje staan.
Inmiddels kunnen we het afstrepen!
Christof en Chocola en hun baasjes liepen met ons door de duinen.
Gek gevoel joh, als zo'n kameel opstaat en weer neerdaalt!
En als ie loopt, span jij je eigenlijk net zo in! Je gaat heen en weer als een gek!
Chocola was mijn bruine vriendje, Saar zat op de witachtige Christof.
Eerst met de baasjes ernaast lopend en daarna kwamen ze bij ons zitten en gaven ons de teugels in handen! Hihi gaaf!
Mooi hoe de baasjes met de dieren communiceren!
Ze kunnen echt praten!
Woorden worden verstaan en dus op Stop(arabische woord even kwijt..), stopt chocola gewoon en op een klak geluid gaan ze rennen, echter alleen op die van het baasje, wat ik ook probeerde de oortjes gingen wel naar achter maar het tempo bleef hetzelfde!
En... pampam! Leuk weetje: Kamelen hebben alleen onder tanden! Boven zit een grote homp tandvlees, al wil dit feitje echter niet verklaren waarom ze cactus met alle prikkels eraan kunnen eten....
Het was super! Dat we echter flink heen en weer geschut zijn merken we nu, ik heb een zere kont en saar heeft spierpijn in de schouders en rug. Maar ach dat merk je toch niet als je op het strand ligt, want zo hebben we onze dag vandaag doorgebracht!!
Dus we gaan een lekkere laatste week tegemoet, want zo ver is het inmiddels al..we gaan onze laatste week in!
Bizar, erg bizar!
Toen ik voor deze reis stond dacht ik dat het toch wel lang zou zijn, zelfs in de eerste periode toen ik in marokko was leek de tijd af en toe stil te staan en plaats ik hier een berichtje dat ik nog tien weken MOET, en nu zou ik zeggen ik MAG nog MAAR 1 week....
Maar dat verhaal ga ik nog niet beginnen, dat komt pas in de conclusie, het eindbericht.
Voor nu zitten we heerlijk in Agadir tussen de renkevers EN gedrochten!!
Want toen we laatst thuis kwamen zat er iets gigantisch op de muur! We dachten eerst een vogelspin, maar uiteindelijk een combi tussen kever en renkever en spin denken we.. GIGANTISCH! Echt angstaanjagend! De volgende ochtend was ie weg... Waarschijnlijk over de muur in het campînggebied geklommen.....
Door gebrek aan tijd om te mailen even een persoonlijk berichtjes afsluiting.
Klasgenoten: Geniet op jullie plekken all over the world! Wil bij deze alvast een vraag stellen of jullie ook de we-zijn-op-de-helft-dip en de nog-twee-weken-maar dip gaan kennen, en of dat dus een bekend fenomeen wordt/is in de stage.
Sue: Dank voor je mail lieverd! Heb ervan genoten! Tot aan de laatste afscheidstermpjes uit je geweldige brein! Ook ik kan niet wachten!!
Loes en Roes: Ik verwacht wel een bericht vanuit Lefkas he? Ook jullie moeten aan het internetcafe!!!;) Dan snappen jullie ook hoe vervelend die dingen zijn ;)
Maarten: Leer nou toch eens sms-en! Zelfs mamma kan het en die reageert ten minste snel!! Ik wacht op je berichtje!!;)
DagDag!! |
|
|
|
Ja, ik heb in essouira gewoond.
|
19 Mei 2007 | 00:37:30
|
Vanochtend vertrokken uit Marrakech.
Met kleine oogjes en een zwaar hoofd van de nacht ervoor, waarin we nog een stalker hadden die in de kamer naast ons zat; een ontzettend dronken man die ons bleef bellen vragend naar de l' amour en of het mogelijk was vannacht.
Eerst waren we een beetje bang, zeker omdat hij ook in de gang stond toen wij onze kamer in wilden en hij achter ons aan kwam, maar later werd het best grappig. We beantwoorden zijn telefoontjes in bijdehand Frans, en daarna gewoon in het nederlands totdat ie op gegeven moment ophield.
Vanochtend zaten we al vroeg aan het ontbijt in het hotel en zijn daarna nog 1x in het theater geweest voor de laatste doei en dagjes en de bedankjes voor iederen.
C' etait formidable!!!
In de bus de slaap lekker voortgezet en daarom duurde de reis erg kort ;)
En aankomst in Essouira!
Dat was me toch gelijk een geweld. Ik was de bus nog niet uit of er stonden allerlei mensen te schreeuwen of ze mijn bagage in een karretje mochten dragen natuurlijk in ruil voor geld.
En allerlei mannen met kaartjes voor restaurantjes en hotels.
Dus die drukte zijn we snel (al wordt die backpack steeds zwaarder) ontvlucht. En dat kan prima in Essouira, het is hier schitterend rustig! Af en toe een koekjesverkoper of een schoenenpoetser maar er hangt een geweldige wolk van rust; wat een verademing na het drukke marra!
En het is hier schattig, leuke lieve huisjes met gekleurde deurtjes en raampjes, smalle straatjes en poortjes, en dan heb ik van de stad vandaag nog maar weinig gezien, we hadden namelijk weer een situatie waar we opeens in terecht kwamen....
Op de kaart zagen we een camping en herberg, en dat leek ons wel weer wat (en onze portomonee ook) dus met een taxi op weg want het was een stukje buiten de stad. Echter een smutcamping met ook geen mogelijkheid tot het verhuren van een huisje o.i.d.
En de taxi natuurlijk alweer weg, dus met backpack in de middle of nowhere..
Ik zeg links! Wocha!
En wij op pad, dat midden van dat nergens werd steeds groter, we liepen tussen alleen maar zand, doorwaaiboompjes,en opeens een water meertje met ruinetjes.
En daar heb ik ondanks de backpack toch van kunnen genieten!
Bij het water namen we even een pauze en zaten voordat we het wisten in een kameelstoet, met toeristen erbovenop, mannen ervoor en touwen ertussen, alhoewel niet bij alle kamelen, ik zat dus bijna onder een hoef van een kameel... Maar leuk om te zien, er hobbelde ook een baby kameel mee!
En toen begon het bizarre verhaal, er kwam een man langsrijden met het verhaal dat hij guesthouse had in het stadje waar we bijna waren (we waren dus inmiddels niet meer in Essouira terwijl het plan was om daarnaar terug te lopen..ik ook met mijn geweldige innerlijke kompas).
En het klonk best mooi, dus wij mee voor een kopje thee en live muziek in werkelijk waar een paleis!
Maar dit zouden we nooit kunnen betalen (alhoewel hij zijn price zelf toch iedere keer good bleef noemen) dus zonder uberhaupt te vragen wat hij ervoor vroeg zijn we met hem meegereden terug naar Essouira.
Tijdens de autorit praten over essouira (theatergroep aanwezig,en workshops in de geweldige gnoa music!!) en waar we zouden kunnen verblijven, voor de camping had hij wel een tent voor ons, en een appartement was ook wel te regelen.
Het klonk interessant en we zijn meegegaan naar een appartementje wat net was opgeknapt door een vrouw die net in de business begon. Haar prijs was goed, alleen toen kwam de twijfel,..hoe doe je dit eigenlijk? Is het normaal om zo een appartement te huren? Dus in druk overleg stonden we daar met een geweldige ruimte om ons heen, twee slaapkamers, een keuken, een badkamer en een huiskamer met eettafel.. Hmm ik denk dat die ruimte ons heeft overtuigd,voor zeven euro vijftig pp verblijven we in ons paleisje
Dus vanaf nu zijn Saar en ik dus Huisgenoten!!
En dat is me toch leuk, we zijn een beetje door het dolle! Doen gelijk heel huiselijk door samen in de keuken te staan, stoelen in de keuken te zetten voor tijdens het koken, tafel te dekken en vanavond gaan we triktrakken en met een zak chips en cola op de bank hangen kijken naar het filmnet waar dag en nacht films op worden vertoond in het engels met arabisch ondertiteling (alleen jammer dat ons geluid het niet doet, maar a la)
En dan morgen lekker fris weer opstaan en op weg naar het verkennen van de stad!
Om dan s' avonds weer door onze eigen voordeur naar binnen te gaan! Hihi!
Verder nog even een vraag die me al een tijdje bezig houdt.. Muteren insecten in een warm klimaat? Het is namelijk echt ongelofelijk hoe groot de insecten hier vinden dat ze moeten zijn.
Mieren hebben hier alleen al pootjes waar je per poot vijf nederlandse miertjes in kan stoppen, natuurlijk de renkevers en lieveheerbeestjes zou ik hier niet het voorvoegsel lief geven en vandaag kwam daar een gedrocht bij dat het meest leek op een bij maar dan 3x zo groot.
Het is net A bug's life!!
Hoop maar dat het alleen de insecten zijn....
|
|
|
|
Met je kop in de krant en je kont in een luxe hotel
|
17 Mei 2007 | 17:52:51
|
Ik heb weer een bizar verhaal!
Maar waar begin ik dan?
In de bus maar denk ik.
Of zal ik een stukje eerder beginnen zodat je iets meer voorinformatie hebt?
Of maakt dat het verhaal minder leuk?
Zo zit ik hier al een tijdje achter mijn arabische toetsenbord, iedere keer zinnetjes weg te halen, en opnieuw te beginnen.
Nog maar een poging wagen dan.
Deze week staat in totaal in het teken van theater, we zien alle voorstellingen van het festival en we hadden wel door dat we steeds meer mensen leerden kennen en ook dat ze ons kenden en herkenden maar dat we blijkbaar geliefd waren hadden we nog niet door.
Het begon allemaal in de pendelbus van het ene toneelstuk naar het andere toneelstuk. We hadden net het stuk Le Clown gezien en raakten aan de praat met een man over de voorstelling, wat hadden wij begrepen, wat was het verhaal etc.
En op gegeven moment vroeg hij of we uitgenodigd waren voor het festival en in welk hotel we sliepen.
Hij reageerde erg verbaasd op het feit dat we twee internationale "gasten" waren die niet een betaald verblijf hadden en dat we kaartjes voor de voorstellingen moesten kopen! Dat zou hij wel even regelen. En inderdaad dat deed hij.
De volgende dag konden we al verhuizen naar een betaald hotel, echter wij hadden ons eigen hotel aan het plein al betaald dus we zouden de volgende dag erin trekken.
We konden echter wel al mee eten met de hele groep.
Korte impressie van het eten:
"Een lopend buffet met allerlei schalen en bokalen...Groenten!!Eigenlijk hou ik niet van courgette maar het is gezond dus kom maar op! Oh aardappelsalade! Rijst met rozijntjes, Sinaasappeltjes; watermeloen(!!!!!!) en taartjes als toetje.
We zaten een beetje met het gevoel een vreemde eend in de bijt te zijn aan een tafeltje te eten. Maar toen gebeurden er allerlei dingen om ons heen en met ons:
Ontmoetten de directeur van het festival; erg interessante man heeft al verschillende samenwerkingen met Gerrit Timmers van OT Rotterdam gedaan en kan dus ook een beetje nederlands (iedere keer als hij ons ziet is het nu Goedenavond! ;)), ontmoetten heel veel mensen van de organisatie, raakten aan de praat met allerlei mensen en hoorden daarna vaak het woord Hollandaise vallen (en de volgende dag wist iedereen wie we waren en werden we begroet met Vous ętes hollandaise??Het gaat allemaal als een lopend vuurtje)
Daarna met een gevoel " wat overkomt ons nu toch weer" naar huis gelopen.
De volgende dag hebben we echt afscheid genomen van het plein Jemaa el Fna want nu zullen we er niet meer komen, de tassen ingepakt en op weg naar ons nieuwe -gratis- huisje.
Korte impressie van het hotel:
"Ze hebben een lift! Deze man draagt onze bagage! We hebben een balkon! We hebben BBC! De badkamer is schooooon! Je kan de douchekop ophangen! Ik durf hier op mijn blote voeten te lopen!"
Eerst even gezeten op ons balkon liedjes zingend met de tekst als; They looooove us! En heel veel ongeloof over dat dit allemaal voor ons werd geregeld! Heel, heel bijzonder!
Daarna hadden we een afspraak in een andere hotel met de directeur van het festival, bleek ook weer voor een maaltijd te zijn. Dus weer heerlijk gegeten en toen werden we gevraagd of we naar dit hotel wilden verhuizen. Want er waren al een aantal acteurs van verschillende groepen vertrokken. Ok prima! Dus voor de tweede keer die dag de backpack weer op de rug en op weg naar het nieuwere plekje.
Ok ok als ik eerlijk ben, iets minder luxe kamer maar we zitten nu wel in het hotel waar het eten ook is, dus daar hoeven we niet meer naar toe te lopen (al zou nog meer beweging niet slecht voor me zijn, volgens mij is er minstens vijf kilo bijgekomen in deze maanden..blegh).
En toen werd het allemaal nog leuker!
We zijn inmiddels geen vreemde eend meer in de bijt,..iedereen weet wie we zijn!
We worden voorgesteld aan allerlei acteurs, regisseurs en andere theatermannen en iets minder vrouwen, waarvan mensen ook geintroduceerd worden al: Een groot acteur uit marokko, dus we zitten lekker tussen de BM-ers (bekende marokkanen)
Kunnen eindelijk al onze vragen kwijt en praten over het theater hier en bij ons, en deze mogelijkheid grijpen we met beide handen aan, gister heel lang zitten praten met de acteur uit le Clown en een acteur uit bewegingstheaterstuk uit Italie.
Dus we vragen heel, heel, veel, voelt af en toe een beetje als te veel...
Maar er wordt ook aan ons gevraagd.
Zo werden we gisteren ineens geinterviewd voor de krant.Erg interessant gesprek (in het frans!! gaat steeds beter!) Over het theater hier, het onderwijs in theater, vergelijking tussen marokko en nederland etc
Dus nou staan we woensdag in de krant..haha.
Vandaag alweer het laatste dagje van het festival, nog twee voorstellingen. Twee marokkaanse staan nog op het programma en dan daarna natuurlijk een leuk feestje op ons dakterras met zwembad en bar op dak van het hotel!
Morgen gaan we weer van deze geweldige wolk af en reizen we door naar Essouira!
Het is een bizar gevoel om zo behandeld en binnen gehaald te worden, maar het is een geweldige kans en ik geniet er enorm van!
Familiaire Ps: Moemie en Papsie; wat heerlijk om jullie stemmen weer even te horen! Liep nog een tijdje na te gniffelen over al je opmerkingen pap!Kuskus oftewel CousCous!
|
|
|
|
Thuis.....?
|
14 Mei 2007 | 18:25:39
|
En we zijn weer thuis, want zo mag ik marrakech inmiddels wel noemen, voor de derde keer zijn we weer hier. En dat brengt een hoop voordelen met zich mee; zo stapten we de bus uit en hadden we gelijk een taxichauffeur die ons wel wilde vervoeren, das prima beste man, wat is je prijs.50 DH? En ik quote mezelf even letterlijk: Ha we've been here before man, we know how it works here and that is a ridiculous price!!Dat voelde me toch even lekker! En uiteindelijk met de meter naar het plein gereden (12DH...)
Want ook dat was een voordeel; we wisten precies waar we moesten zijn, hoefden niet te zoeken naar stadskaarten of hotelletjes ed.
Want we zitten weer in ons oude vertrouwde hotelletje (de eerste nacht BOVEN de brandkamer Jan! Dat was me toch heet!!) en ook daar herkende ze ons nog maar waren gelukkig wel vergeten dat we de vorige keer de sleutel waren vergeten in te leveren en hem vervolgens op de camping in agadir weer hebben laten liggen....
In het hotel maakten we leuke vriendjes met twee jongens uit casa en rabat en hebben leuk spelletjes zitten doen, en nu zit er een duo uit new mexico die geweldige muziek maakt met gitaar en viool, erg fijn!
En we hebben het druk in marra! Want hoewel ik een beetje sceptisch terugging omdat er op het hele internet niks van een programma te vinden was van het theaterfestival, en we uit ervaring weten dat het aanbod van theater erg mager tot niks is tot nu toe, is het helemaal anders uitgepakt!
Internationale (italie,monaco,zweden,iran) en Nationale groepen treden op!
Er zijn twee voorstellingen per dag, 1 om 18uur in het kleine theater buiten de stad en een om 21uur in het grote geweldige amfitheater Royal in de stad. Dus we hebben nu al drie voorstellingen achter de kiezen.
1)De openingsvoorstelling van het festival met een groots en bekend acteur die zelfs op de posters van het festival staat (die overigens alleen bij het theater hangen, in de stad niks, en niemand weet dat er een festival aan de gang is, ze staan iedere keer weer verbaasd als we het erover hebben).
2) Muzikale voorstelling van een groep uit Monaco over het leven van Edith Piaf, met een geweldige actrice als Edith en een Ken van Barbie look a like als de verschillende minnaars van Edith.
3) Bewegingsvoorstelling uit Italie. Schitterende, schitterende beelden en dans! Geweldig mooi!Alleen hadden ze er een verhaal omheen gepropt wat eigenlijk nergens op sloeg, zal er niet teveel op in gaan maar heb in ieder geval genoten van het beeld.
En vandaag dus nummer vier en vijf, twee marokkaanse voorstellingen waarvan 1 de spannende titel draagt; Le Clown! Ben erg benieuwd!
Dus vanaf vijf uur zijn we iedere dag druk in de weer met het theater om in de kleine uurtjes weer terug te komen.
De tijd die we op de dag hebben gaan we gebruiken om te kijken of we misschien nog een samenwerking aan kunnen gaan met de straatartiesten van het plein; kijken of ze open staan voor het maken van een act. We willen graag een slangengroep, en dan daar een act omheen maken, want nu spelen ze gewoon de hele dag muziek en laten de slang een beetje dansen, zit niks van angst creeren, aandacht vragen voor de act etc in.
En we gaan toch nog naar de watervallen van Ouzoud; we hadden eerst besloten om het niet te doen, maar nu we hier toch weer zijn en het nog steeds kriebelt EN het niet met een belachelijk dure reisorganisatie hoeft maar gewoon met een streekbus zodat je ook nog lekker zelf kunt bepalen hoe lang je er blijft, vinden we het toch te leuk om te laten liggen.
Dus we vermaken ons hier heel goed op onze tweede thuisplek.
Aan het eind van deze week, misschien eerder, trekken we door naar ons laatste deel van onze reis, vanaf essaouira door naar boven.
Verder even de stand van zaken; shampoo is allang op en de tweede fles is alweer een heel eind, tandpasta hadden we eerst allebei een tube en zijn nu aan onze gezamenlijke nieuwe begonnen, scheerschuim is ook alweer bijna op, scheermesje bijna bot, in mijn jurkje zit een gat en mijn broek mist zijn knoop, de eerste zakjes ORS hebben we maar opgedronken omdat het lichaam een klein beetje de vitamientjes en het normale voedsel begint te missen, de hagelslag en pindakaas die Jan voor ons meebracht zullen na deze week ook op zijn, mijn bodylotion van zwitsal is bijna op maar dat ga ik zo lang mogelijk proberen te rekken want ze hebben hier niets wat er ook maar een beetje op lijkt,we zijn al aan onze derde fles zonnebrand toe (en we denken aan jullie, we hebben nu wortel zonnebrand en dat is oranje!) en ik ben nog steeds niets kwijt, vergeten of verloren en daarvoor verdien ik toch best -als meisje die zelfs nog in de trein dingen kan laten liggen- een schouderklopje ;)
En hoe is het bij jullie? Doet het weer al iets liever? Of is het nog steeds -zoals in onze veel te dure AD stond- herfst?
Liefs!!
|
|
|
|
Wat te vertellen?
|
11 Mei 2007 | 01:55:49
|
En dan ben je ineens alweer een week verder, de tijd is omgevlogen.
Kreeg berichtjes dat er gewacht werd op een nieuw bericht van mij..Maarja wat vertel je dan?
Ik kan vertellen over ons ritueel; iedere dag een ontbijtje en richting het strand en als we van het strand afkomen scoren we onze dagelijkse vitamientjes in de vorm van een vruchtenshake (iedere dag een ander smaakje: peer-sinaasappel, banaan-sinaasappel, avocado-sinaasappel etc en een bierpull vol voor 80 eurocent, netjes he moems?:)).
Of ik zou kunnen vertellen over hoe we vechten tegen de wind. Hoe deze wind een eigen leven leidt door iedere dag op een ander moment op te komen, maar dat ie komt is zeker. We liggen met onze handdoekjes in de zandstormpjes en creeren zo een baantjer gevoel. Als je namelijk opstaat van je zanddoek heb je een patroon van je lichaam achtergelaten op de plek waar ooit je handdoek lag. De cock kan dus gaan zoeken naar de moordenaar. Zou leuk zijn; De cock in Marokko.
En natuurlijk zou het leuk kunnen zijn om te vertellen dat we erg bruin aan het worden zijn, dat we onze bikini inmiddels dag en nacht aanhebben doordat de lijntjes al leuk in onze duo penotti lijfen staan.
Of misschien is het leuk om te vertellen over onze vriend. Sinds vandaag hebben we een vriend. Een schattige oude man die stenen op het strand verkoopt. Saar was in de zee en ik had een jongen die constant naar me staarde waardoor ik niet lekker kon liggen. Dus de stenen hoefde ik niet, maar wilde hij wel die jongen even vertellen dat ie moest stoppen met kijken? Nou dat deed ie!! Hij ging er zelfs een beetje achteraan rennen en stuurde ze met wilde gebaren weg! En vanaf toen was het leuk! Hij kwam iedere keer na zijn ronde op het strand (op de hele dag 1steen verkocht...en dus voor een hele dag 2a3 euro verdiend) even terug even bij ons zitten en we hebben krabben met hem in de rotsen gezocht! Niet gevonden overigens, maar goed dat zou ik er dan niet bij vertellen.
Of ik zou kunnen beginnen over het theater, hoe blij we waren met twee theaters op de stadskaart, wat er uiteindelijk 1 bleek te zijn. En na een bezoek aan de tourist office wisten we dat ook hier geen voorstellingen zijn. Gelukkig hebben we marrakech nog, het gebouw gaan we nog wel bezoeken want het moet een schitterend amfitheater zijn, dus misschien wel weer een tour met een gids die opeens geld wil.
En een spannend verhaal is onze vete, ik weet namelijk nog niet hoe het afloopt.
Saar en ik hebben oorlog!
Een ware triktrak oorlog die is losgebarsten! Pot na pot wordt gespeeld en het staat inmiddels 8-11 natuurlijk in voordeel voor de grote Eppinga! Maar de vete loopt door tot ons avontuur hier eindigd dus er kan nog van alles gebeuren!
En dan zou ik niet moeten vergeten om te vertellen dat de renkevers nog vrolijk rondlopen en dat we inmiddels een spray hebben die ze doodmaakt en dat dat eigenlijk wel effectiever is maar minder leuk dan het drie-stappenplan. Vooral de steekvlam was zo leuk.
Ik zou dan ook nog vertellen dat we het hier heerlijk naar ons zin hebben, dat de camping nog steeds heel erg bevalt en dat we zelfs weer minder luxe willen, anders zouden we er nog aan wennen en is het thuiskomen lang niet meer zo leuk :) En dat het volgende plan marrakech is met eerst een dagje humorfestival met allerlei standup comedians en daarna het theaterfestival met nationale en internationale acts en dat ik daar heel erg benieuwd naar ben!
En dan moet ik ook nog vertellen dat de internetman me nu uit zijn cafe gooit.
|
|
|
|
Renkevers in Agadir bij Hepie en Hepie
|
03 Mei 2007 | 00:25:49
|
Vanuit Marrakech vertrokken naar Agadir,en Agadir zou onze plek worden waar we lekker op het strand zouden gaan liggen. Dus in de bus zongen we al Vamos A La Playa!!(ons arabisch is nog niet zo ver gevorderd dat we het daarin konden zingen). En we hadden een leuke duitse vriend in de bus die ook vind dat er best muziek mag zijn tijdens een vier en een half durende rit
(gek he? Dat is inmiddels een kipperitje, daar zijn we al helemaal aan gewend!),
dus hij had gewoon een radio (type oud, met nog een bandje!!) meegenomen en plezierde ons met muziek! Erg leuk!
De hele bus was het niet zo eens met de rijstijl van de buschauffeur en zaten bang in de bus toen hij met een grote snelheid over bergweggetjes, zonder iets van vangrail, reed. Op gegeven moment begonnen ze te schreeuwen en te klappen. Wij wisten toen natuurlijk niet waarom en onze duitse vriend legde het uit:
Sie hatten angst, du auch?
Nein, ich slaffe (gelukkig hoef ik duits af en toe alleen te spreken, geen idee meer hoe je het schrijft)
En ik denk dat toen onze oogjes daarna weer dichtgingen dat dat wel genoeg zei, ik vertrouwde het allemaal wel, vond het helemaal niet eng, lekker liggen doezelen dus.
En in Agadir aangekomen (gelijk een stadskaart bemachtigd, ook daar worden we steeds beter in, weten inmiddels precies waar we die moeten halen, en ka-ching 2 theaters op de kaart) moesten we op zoek naar een hotelletje of in ieder geval een plekje, en Agadir is strand en Agadir is duur.
En met backpack op de rug (die steeds zwaarder lijkt te worden, en ik steeds kleiner, hij steekt nu nog verder uit boven mijn hoofd, en als ik achter Saar loop is zij ook een tas met pootjes, je ziet geen mens meer!Erg komisch) zagen we een bordje "camping", en daar gingen we gewoon even kijken, misschien had hij wel iets van een huisje of stacaravan of iets dergelijks. Van de prijzen op zijn bordje werden we blij; 7DH, 17 DH, dit kostte niks!
Dus we vroegen aan de beste man achter de receptie of hij misschien iets voor ons had. Je had zijn gezicht moeten zien!! Tu n'as pas une tente??? Haha maar hij had wel iets, een huisje, en dat huisje ligt midden op de camping achter een rieten hekje. Heel schattig met eigen badkamer en een tv! En enkele stapjes verwijderd van het strand! Voor 15E slapen we daar. We vonden het geweldig!!
Maar.. wat lag daar allemaal in de douche en op de grond?
Zijn dat vlekken of roest of misschien....NEE KAKKERLAKKEN!
Jep, gigantisch grote kakkerlakken, en die zijn vies en eng!
Maar goed, de man heeft ze allemaal uit ons huisje gehaald en deed er niet zo moelijk over en ik vond dat ik me niet moest laten tegenhouden door beestjes (niet het goede woord,..BEESTEN)
Dus nu wonen we in een huisje met beesten, een tv met twee storende netten, buiten 1 lampje wat wel werkt, geen licht, een douche met alleen koud water en tadadadadadada een koelkast! Jawel! We zitten in een soort opslagplaats dus we hebben een cola en heinekenautomaat voor de deur en die heinekenautomaat is onze koelkast nu, en dat is me toch een luxe! Heerlijk!
We hebben gister allerlei boodschapjes gehaald en die staan nu uitgestald in ons bierkoelertje!
En inmiddels ben ik een ster in de kakkerlakkenbestrijding!
Ik heb een heel ritueel, want saar staat op een stoel dus ik moet het alleen doen ;)
Eerst langzaam maken, want die beesten die rennen! Rennen!!
Dat doe je met deodorant, erop spuiten en dan worden ze een beetje dizzy en dan 2)heb je kans om direct desinfect erop te gooien voor stap drie; Met deodorant en een aansteker het beestje in brand.
Dit moet wel, want als je kakkerlakken plet onder je schoen of uberhaupt plet dan leggen ze eitjes en dan ben je dus nog verder van huis want die eitjes verspreid je dan overal onder je schoenen vandaan, gelukkig wisten we dit anders hadden we nu dus helemaal in een beestenboel gezeten.
Nadat we de eerste beesten in ons tuintje (lees; stukje aarde met een gaskraan) hadden gelegd op de verzamelplaats viel het me eigenlijk wel mee, als je ze eerst langzaam maakt dan is het best te doen en niet zo eng.
En we vonden dat het ook al in de naam zit dat je het enge beesten vindt, kakkerlak klinkt niet fijn dus vanaf nu noemen we ze renkevers! Gewoon een grote kever die van rennen houdt!
En dat voor een meisje dat panisch is voor spinnen, zelfs een klein huisspinnetje!
Al heb ik er wel een fobie bij sinds vandaag, ik heb twee kwallen gezien op het strand zo groot als the enterprise van star trek. En renkevers en misschien spinnen lukken nog wel, maar als zo'n gevaarte naast me komt zwemmen ga ik de zee niet meer in!;)
Agadir is toeristisch, maar heeft twee kanten.
Gisteren lag het strand ontzettend vol!
Vandaag was het leeg en bijna verlaten.
(gisteren was het een vrije dag en daarom waren er zoveel mensen en vandaag waaide het!! Oioioi we waaiden weg en zijn gezandstraalt!)
Mannen lopen je hier achterna tot zelfs in de zee! Doet gewoon even zijn schoenen uit om met je mee te lopen.
Dat de vakantie echt eventjes begonnen is, werd me heel erg duidelijk toen we vanmiddag met onze weekend en prive op de camping zaten.
Dus we weten alles weer! Hebben foto's van het nieuwe prinsesje gezien (wel het mooiste kind tot nu toe vonden we) Weten wat er van de week in GTST is gebeurd (wie zijn al die namen?) en Linda de Mol staat niet echt in haar bikini op de cover van haar blad, het is een stand in!!!!
Heerlijk! Lekker roddelen op een plastic stoeltje in de zon!
Nu op weg naar een heerlijk koud roseetje (ja jan, hier kan het overal ;)) uit ons heineken kastje dan inspectie en even sprinten achter de renkevers.
Het is super heerlijk als hepie en hepie op de camping!!
--Oja nieuwe fotoos staan op de site!!-- |
|
|
|
Op reis in onze reis
|
27 April 2007 | 00:55:37
|
In drie dagen tijd 1000 kilometer afgelegd in het nog steeds verassende marokko.
En als je 1000 kilometer rijdt in de gehuurde Fiat 'Polio' Palio dan kom je uit op een plekken waar je droomt terwijl je gewoon klaarwakker bent.
Dag 1:
We gingen op weg vanuit het drukke en hectische marrakech, en dan bedoel ik echt druk. Ik was blij dat ik geen rijbewijs heb zodat er geen enkele kans bestond (als Jan en Saar allebei opeens voetkramp kregen bijvoorbeeld) dat ik dan zou moeten.
Auto's doen maar wat en rijden vier breed op een tweebaansweg, al was het oorspronkelijk waarschijnlijk een eenbaansweg. Tel daar nog de voetgangers die oversteken wanneer het hen uitkomt, de paardenkoetsen die de toeristen rondrijden en de enorme berg brommertjes die rondscheuren als gekken die maar een ding belangrijk vinden en dat is hun toeter, bij op en dan heb je marrakech.
Het eerste wat Jan uitprobeerde in de auto was dan ook de toeter, en die deed het met vreugde, dus toen konden we op pad.
Vanuit de hectiek kwamen we terecht in de bergen, heel veel bergen met rondslingerende weggetjes en ook toch hier nog hectiek, alleen een hele andere.
Hier stonden overal mannetjes langs de weg met 1 steen om te verkopen, als je langs reed hielden ze de steen ver omhoog en probeerden een prijs te schreeuwen, wat niet meer werd dan:" Whaaaahkkeeel" Erg grappig kan ik je zeggen omdat buiten die kreet er ook nog een heel wanhopig hoofdje bij hoorde. Aan de andere kant natuurlijk sneu omdat die mannen de hele dag stenen staan te zoeken (en te beschilderen want het is allemaal nep) en hopen dat iedere auto stopt.
Ik voelde me koninging beatrix door kinderen blij te maken door naar ze te zwaaien. (wisten soms echter niet goed of ze alleen zwaaiden of een lift wilden, dus misschien hebben we ze soms alleen maar boos gemaakt....)
Een goede daad hebben we verricht!! (dus nu verwachten we dat het mooi weer blijft!) Er stond een man aan de kant met pech en hij vroeg of hij mee kon rijden naar Ouzazate, nou was dat wel op de route,maar naast de bagage en mij kon hij niet. Dus we kregen een briefje van hem mee met daarop een plattegrond getekend met het huisje waar we het af moesten leveren en een message; Panne dans la route 60km Ouzazate.
Was makkelijk te vinden dus aan Mohammed en Hassan het briefje gegeven; "bedankt, we hoeven echt geen thee we gaan weer door"!
Na een hele lange rit (dit land blijft verbazen; honderden palmbomen, bergen heel droog en dan weer groen, riviertjes en watervallen, ezeltjes op de raarste plekken en huisjes en stadjes in the middle of nowhere) aankomst in M'Hamid.
En M'Hamid dames en heren ligt in de........SAHARA!!
In het palmbomengebied van de Sahara, daar begint de Sahara mee, daarna wordt het duinen, eerst kleintjes (100M hoog) en daarna de iets grotere.....(300M hoog!!)
En we sliepen werkelijk waar in een paleis!! Schitterend hotel met een zwembad (voor het eerst sinds de tijd dat we hier zijn, gezwommen!! En dan ook nog IN de Sahara!) het was genieten!
En een rust! Geweldig, zo'n natuurlijk rust heb ik nog nooit meegemaakt, het overviel me gewoon! En behalve de rust ook geen luchtvervuiling, want er waren geen gebouwen, snelwegen of andere dingen, dus echt de natuur in zijn natuurlijk vorm! Wauw! Nooit verwacht dat je dat zo kon raken, was echt even stil van al dit moois toen ik op het dakterras stond en alleen maar een zee zag van palmbomen met kamelen voor de deur.
Dag 2
Na een heerlijk kort nachtje, want ze schonken bier en we moesten natuurlijk de badkamer uitvoerig uitproberen en we konden niet ophouden met praten, we waren overrompeld door deze ervaring en dus bep bep bep. En iedere keer uitmonden in: WE ZTTEN IN DE SAHARA!!!! Hee saar? Je zit met je kont in de sahara!! Saar!! Je staat onder de douche in de sahara!!
Affijn, u krijgt het plaatje!
Na het ontbijt stond onze 4x4 (quatquat klinkt toch veel leuker??) klaar met een geweldige nomaad erin! Compleet met tulband en blauw gewaad!
En toen maar scheuren door de Sahara! Op weg naar de dunes! En dat was zo gaaf! Onwerkelijk hoe mooi een beetje zand is (hihi..een beetje).
En als je nou ooit gedacht hebt; die mooie zandpatronen maken ze met stokjes alleen voor de foto, dan zit je ernaast!! Overal van die schitterende tekeningen in het zand die de wind heeft achtergelaten!
Op gegeven moment de auto uit om een duin te beklimmen en heel hard vanaf te rennen!!
Kick, kck kick!!
Resultaat; verbrande voetzooltjes, die nu leuk rood zijn.
Het zand was zo ontzettend gloeiend heet, het was heel even te doen en daarna stonden je voetjes in de fik!
De gids kwam ons schoenen brengen nadat we neer waren geploft in het zand auwauwauw roepend met je voeten vasthoudend, dit was een moment dat ik blij was met dat vet op mijn kont anders was die nu ook rood geweest.
Geweldig, wat een ervaring! De Sahara is geweldig mooi en zo ontzettend groot. Immens groot!
Ik voelde me een heel klein en nietig mensje in de grote wereld en dat gevoel heeft nog lang geduurd.
En een fata morgana? We weten niet hoe het werkt, maar we weten wel dat het bestaat nu.
We dachten iedere keer water te zien en als we waren op het punt dat we dachten waar het was, verdween het, om weer verderop te zijn. En dan hadden we nog niet eens ontzettende behoefte aan water en waren we nog maar een uur in de Sahara. Kun je nagaan! Bizar fenomeen!
Zandtornado? Check, ook die kunnen we afstrepen want die hebben we ook gezien, en zijn er zelfs door een heengereden!! Wel kleintjes hoor, niet levensbedreigend ;)
En ben verliefd geworden op dromedarissen! Dat wordt mijn volgende huisdier, wat een geweldige beesten, die hebben me een mimiek! Lachwekkend en gaaf!
Na een geweldige dag kwamen we aan in Ouzazate, want daar zitten de filmstudo's die we ook nog even zouden meepakken op onze ' In 3 dagen door het zuiden van marokko dat kan best' tour.
Maar eerst slaap, na lang napraten en iedere keer verzanden in: WE WAREN IN DE SAHARA!! Hee saar? Vanochtend reed je door de Sahara! Anders heb jij even in de Sahara gestaan vandaag! Je hebt rode voeten!! Ja, weet je hoe dat komt? Die stonden vandaag in de Sahara! SAHAAAARA SAAAARA etc etc, U krijgt het plaatje.
Dag 3
Oi dan sta je toch opeens in de filmset van The Gladiator, en daarna in de slaapkamer van Ramses 2 en zie je in de verte het kasteel van Kingdom of Heaven!
Joehoe!! Filmstudio's!!
En even voor de mensen die het niet weten: ik vind BN-ers, filmsterren en alles wat beroemd en bekend is geweldig!!
Dus als ik door hetzelfde straatje loop als Russel Crowe dat heeft gedaan, word ik daar blij van ;)
Geweldig om te zien en jammer tegelijk; alles is nep!! Allemaal gips en piepschuim, en jaja dat weet ik wel. Maar vind het heerlijk om mezelf voor te houden dat het echt is, dus de titanic is nog steeds echt en ook echt opgenomen in de zee!
Daarna nog door naar het stadje waar Asterix en Obelix is opgenomen en wederom the Gladiotor! Hihi weer door dezelfde straatjes als Russel Crowe en Gerard Depardieu!!
Echter van marketing hebben ze geen kaas gegeten, niks wijst nog op dat er hier in dit stadje films zijn geschoten. Behalve een winkelverkoper die nog een foto had staan van de filmset van the gladiator, zei er wel gelijk bij dat die heel duur was. Dus toen heb ik er met mijn eigen toestel een foto van genomen, vond ie goed verzonnen en dus goed ;)
Na weer een super mooie terugreis waar we op gegeven moment DOOR een wolk reden in de bergen, wanneer maak je dat mee?
En weer een miskoop te hebben gedaan bij een verkoper. Saar had een ketting dit keer, van ECHTE stenen,..bleek geverfd glas. Niet alleen de filmsets zijn hier nep,... spullen zijn nep en je wordt genept met de prijzen en het afdingen ( denk je dat je het heel goed hebt gedaan, en dan vind je hetzelfde product voor al een goedkopere beginprijs dan jouw afdingprijs in het winkeltje verderop) zucht, het is vermoeiend.
En nu weer terug in Marrakech, wat dan voelt als thuis als je een paar dagen bent weggeweest. Heel gek is dat gevoel; ik ga weer naar huis, terwijl je eigen huis toch echt enkele duizende kilometers verderop staat.
Terug in de hectiek met toeterende brommers, heel veel auto's, geluid en licht.
En ik op een wolk, nog steeds dromend en genietend van deze dagen.
Het lijkt allemaal een droom, terwijl het toch echt allemaal is gebeurd, mijn rode voetjes zullen me eraan helpen herinneren en het geweldige gevoel wat tot in mijn vingertoppen zit!
|
|
|
|
|
|
